اجرای صنعتی ساختمان ها - فرآیند ساخت
نویسنده خبر : مدیر سایت    
تعداد بازدید: 2280     زبان : فارسی     چاپ

 

فرآیند ساخت

 

برشکاری سازه کارخانه ساخت اسلکت فلزی فولادی مونتاژ نصب

 

برش

برشکاری می تواند با استفاده از برش حرارتی شعله گاز یا اشعه لیزر و یا برش سرد مانند قیچی یا اره صورت گیرد.

برش با قیچی برای قطعاتی که بعداً با جوش به هم وصل می شوند، با رعایت شرایط زیر مجاز است:

  • برای قطعات به ضخامت تا 10 میلیمتر به شرط تمیز کاری سطح برش
  • برای قطعات به ضخامت تا 16 میلیمتر، و به فقط برای جوشهای گوشه به شرط این که با سنگ زدن یا ماشین کاری، به عمق حداقل 2 میلیمتر و به طول حداقل 20 میلیمتر از ابتدا و انتهای قسمتی که باید جوشکاری شود، برداشته شود.

در صورتی که استفاده از دستگاه برش ممکن نباشد، می تواند از برش حرارتی دستی (شعله) استفاده نمود.

لبه های ورق ها یا مقاطع بریده شده باید برای کنترل نامنظمی بازرسی شوند و در صورت لزوم سنگ زنی شوند.

لبه هایی که بعداً جوشکاری می شوند، در صورت لزوم باید طبق نقشه پخ زده شوند.

در محل وصله ستون ها که اتصال دو قطعه ستون بدون تماس مستقیم انجام می گیرد، رواداری برشکاری در اجزا ستون باید طبق آیین نامه های موجود باشد.

در محل وصله ستون ها و اتصال ستون ها به صفحه زیر ستونی که اتصال دو قطعه با تماس مستقیم انجام می شود، رواداری های برشکاری در اجزا ستون ها باید طبق آیین نامه صورت گیرد. در این موارد برای تامین سطج تماس کامل، باید سطوح تماس ماشین کاری شوند.

سوراخکاری

اندازه سوراخ های لازم برای اتصال به وسیله پیچ و مهره باید با مندرجات موجود در مبحث مقررات ملی ساختمان ایران انطباق داشته باشد.

سوراخکاری برای پیچ یا پرچ فقط می تواند به وسیله مته یا منگنه انجام شود. سوراخکاری با منگنه فقط برای ورقهای به ضخامت حداکثر 12 میلیمتر مجاز است.

لازن است درنقشه های محاسباتی، محل سوراخ هایی که فقط باید به وسیله مته ایجاد شوند، مشخص شود.

انطباق سوراخها

محور تمام سوراخها برای پیچ ها یا پین ها باید به نحوی با یکدیگر منطبق باشند که بتوان وسایل اتصال را در جهت عمود بر وجوه تماس بدون اعمال نیروی زیاد از میان اعضای مونتاژ شده عبور داد. گذراندن میله تنظیم از سوراخها برای تامین انطباق آن ها مجاز است اما نباید منجر به تغییر شکل سوراخها شود.

مته کاری بر روی بیش از یک قطعه

مته کاری بر روی بیش از یک قطعه، هنگامی مجاز است که قطعات پیش از مته کردن، به طور محکم به یکدیگر بسته شده باشند. قطعات را باید پس از اتمام مته کاری از یکدیگر جدا کرد و هر گونه براده ای را پاک نمود.

سوراخ های منگنه ای

الف) سوراخ منگنه ای با قطر کامل

ایجاد سوراخ کنگنه ای با قطر کامل هنگامی مجاز است که:

  1. قطر سوراخ از ضحامت ورق کوجچکتر نباشد.
  2. سوراخ ها عاری از زخمه هایی باشند که از تماس کامل قطعات جلوگیری می کنند.
  3. در سوراخ های منطبق بر هم که بر روی قطعات روی هم ایجاد می شوند، باید منگنه کاری در یک جهت باشد.

ب) منگنه زنی و گشاد کردن سوراخ

منگنه کردن و گشاد کردن سوراخ در صورتی مجاز است که قطر سوراخ منگنه ای حداقل  میلیمتر کوچکتر از قطر کامل سوراخ باشد و سوراخ منگنه ای پس از سوار شدن قطعات، تا رسیدن به قطر نهایی به وسیله برقو گشاد شود.

سوراخ های لوبیایی

سوراخ های لوبیایی را می توان به یکی از روش های زیر ایجاد کرد:

  • منگنه زنی در یک مرحله
  • مته کردن یا منگنه کردن دو یا چند سوراخ در طرفین و صاف کردن لبه سوراخ
  • برش های ماشینی

الگو سازی

برای ساخت انبوه قطعات، ساختن الگو ضروری است. این الگو باید شامل یک میز کار و قید ها مخصوص باشد تا کلیه ابعاد و اندازه های قطعه را در بر گیرد و تثبیت کند.

در ساخت الگو باید کلیه پیش بینی های لازم از جمله ایجاد خیز اولیه، کشیدگی و اعوجاجات ناشی از جوشکاری و سایر عواملی که در شکل و اندازه های نهایی قطعه موثر هستند، انجام شود.

پس از اطمینان از ابعاد قطعه باید کلیه اجزا به وسیله خال جوش یا پیچ های موقت به هم متصل شوند.

در مواردی که دو یا چند عضو تشکیل یک مجموعه را می دهند، نظیر تیرها و ستون هایی که یک قاب را تشکیل می دهند، پیش مونتاژ یک مجموعه کامل برای اطمینان از درستی ابعاد کل مجموعه ضروری است.

گونیا بودن قطعات متعامد و انحراف کل مجموعه باید کنترل و اندازه گیری شوند.

جوشکاری

در این مقررات، منظور از جوشکاری، ایجاد پیوند بین دو قطعه فولادی به کمک حرارت حاصل از قوس الکتریکی است.

جوشکاری باید بر اساس نقشه های اجرایی و بارعایت مشخصات جوش مانند نوع، بعد و طول آن صورت گیرد. اگر اطلاعات نقشه ناقص و یا مبهم باشد، باید با تاییر دستگاه نظارت، نواقص و ابهامات را برطرف نمود.

علایم ترسیمی جوش در نقشه ها باید مطابق فصل دوم آیین نامه جوشکاری باشد. در صورت ضرورت، می توان از علایم دیگری به شرط بیان مفهوم آن ها در نقشه ها و یا مدارک فنی پروژه، استفاده نمود.

روش انجام جوشکاری شامل مواردی مانند قطر و نوع الکترود، تعداد پاس های جوشکاری، ولتاژ، شدت جریان و پیش گرمایش باید توسط سازنده و یا نصاب سازه با توجه به مندرجات آیین نامه جوشکاری تهیه و به تایید ناظر برسد. استفاده از روش های جوشکاری پیش تایید شده یا غیر آن بستگی به شرایط کار و نظر ناظر دارد و برای تایید روش های جوشکاری پیشنهادی بدون تایید قبلی، باید از مندرجات آیین نامه های جوشکاری پیروی نمود.

هر گاه تغییر در شرایط روش انجام جوشکاری مانند کاهش یا افزایش قطر الکترود، تعداد پاس ها، ولتاژ و شدت جریان، بیش از حدود مندرج در آیین نامه جوشکاری ضروری باشد، باید شرایط جدید انجام جوشکاری را مطابق آیین نامه جوشکاری مورد بررسی و تایید قرار داد. تایید کتبی ناظر در این مورد ضروری است.

جفت کردن لبۀ قطعات و رواداری این فاصله برای انواع جوش ها در آیین نامه جوشکاری ذکر شده است که باید از آن پیروی شود. در اتصال لب به لب، همبری قطعات نسبت به یکدیگر واجد اهمیت است که باید رواداری های مذکور در آیین نامه جوشکاری مورد توجه قرار گیرند.

پس از جفت کردن و تنظیم قطعات، باید آن ها را به کمک پیچ، گیره، گوه، زنجیر، دستک و سایر ابزارهای مناسب در جای خود تثبیت نمود. همواره بهتر است که از قید و بست های مطابق الگوی ساخت نیز استفاده شود. وسایل تثبیت کننده باید تا تکمیل جوشکاری در جای خود بمانند. این وسایل در ترکیب با روش جوشکاری مناسب باید قادر باشند از تولید انحرافات بیش از حدود مقرر در بخش رواداری ساخت، جلوگیری نمایند.

سازنده باید ترتیب جوشکاری هر عضو و برنامه کنترل تغییر شکل آن را تهیه و به اطلاع و تایید ناظر برساند. این امر به منظور جلوگیری از بروز اعوجاج و تغییر شکل و کشیدگی منجر به عدم کفایت عضو صورت می گیرد.

در صورتی که در نقشه های ساخت و یا مشخصات فنی مقرر شده باشد، قطعات جوش شده باید به کمک حرارت، تنش زدایی گردند. هر گونه پرداخت و ماشین کاری بهتر است بعد از تنش زدایی انجام شود. جزییات فرآیند تنش زدایی حرارتی در آیین نامه جوشکاری ارائه شده است.

پیشروی کلی جوشکاری یک عضو باید از نقاطی که قطعات نسبت به یکدیگر تقریباً ثابت هستند به سمت نقاطی که از آزادی حرکت نسبی بیشتری برخوردارند، صورت گیرد.

در هنگام سوار کردن هر قطعه، ابتدا اتصالاتی که بیشتری انقباض را ایجاد می کنند باید جوشکاری شوند، سپس اتصالاتی که انقباض موضعی آن ها کمتر است، اجرا شوند.

هنگامی که یک عضو از تعدادی قطعه کوچکتر که با جوش به یکدیگر متصل می شوند، ساخته می شود، باید کلیه جوشکاری های قطعات متشکله را پیش از سوار کردن آن ها انجام داد.

نوع الکترود مصوری باید با مشخصات مکانیکی وشیمیایی فلز و نیز با خصوصیات جوش مورد نظر سازگار باشد به نحوی که درز جوش به نحو مطلوب پر شود و مقاومت لازم اتصال به دست آید. برای انتخاب الکتور مناسب باید از فصل 4 آیین نامه جوشکاری پیروی شود.

قطر الکترود مورد استفاده تابع عواملی مانند نوع و وضعیت جوش، نوع درز، ضخامت ورق های مورد اتصال و مهارت جوشکار است. در فصل 4 آیین نامه جوشکاری برای قطر الکترود مقادیر حداقل و حداکثر بیان شده است که باید به آن توجه شود.

پیش گرمایش و حفظ دمای کافی ما بین پاس های جوشکاری برای جلوگیری از ترک خوردگی جوش بسیار موثر و ضروری است. دمای لازم جوش به ردۀ فولاد مبنا، فرایند جوش و ضخامت ضحیم ترین قطعۀ جوش شونده ارتباط دارد.

در هنگام بارندگی یا مه غلیظ که سطح کار مرطوب است یا وقتی که کار در معرض وزش باد شدید قرار می گیرد، باید عملیات جوشکاری متوقف شود، مگر این که کار و جوشکار به نحو مناسبی حفاظت شوند.

در صورتی که دمای سطح کار از -18º c کمتر شود، باید جوشکاری متوقف شود.

پس از پایان هر پاس و هر خط جوش باید روباره موجود به کمک چکش مخصوص کنده شود و سطح جوش برس زده و تمیز شود.

از مصرف الکترود های مرطوب باید پرهیز شود. این امر در مورد الکترود های کم هیدروژن بسیار مهم تر است و روش های ویژه ای برای خشک کردن این الکترود ها در آیین نامه جوشکاری آمده است که باید به آنها رجوع شود.

خال جوش ها باید از همان کیقیت جوش های اصلی برخوردار باشند. نوع الکترود خال جوش ها و جوش های اصلی باید همانند باشند.

در مورد خال جوش هایی که با یک پاس جوشکاری می شوند و در جریان جوشکاری اصلی مجدداً ذوب شده و در جوش اصلی غرق می شوند، پیش گرمایش ضروری نیست.

خال جوش هایی که در جوش اصلی غرق نمی شوند، بسته به نظر ناظر می توانند دست نخورده بمانند و یا حذف شوند.

سطح مقطع جوش باید از لحاظ روادرای های هندسی با شرایط مندرج در آیین نامه جوشکاری تطبیق داشته باشد.

صلاحیت جوشکاران و کاربران دستگاه های جوشکاری باید بر طبق مندرجات آیین نامه جوشکاری تشخیص داده شود.

تمامی جوش ها باید پس از پایان جوشکاری، مورد بازدید چشمی واقع شوند. جزییات روش بازدید چشمی در فصل آیین نامه جوشکاری آمده است. عیوبی که در بازدید چشمی قابل تشخیص است شامل موارد زیر است:

الف) ترک های سطحی

ب) عدم یکپارچگی بین لایه های جوش و بین فلز جوش و فلز مبنا

ج) عدم حصول سطح مقطع مورد نظر جوش

د) گود افتادگی لبه های جوش به مقدار بیش از حد مجاز

ه) تخلخل سوزنی قابل رویت

بسته به مشخصات فنی هر پروژه و صلاحدید ناظر یک یا چند نوع بازرسی غیر مخرب باید از جوش ها به عمل آید:

الف) رادیو گرافی

ب) آزمایش مافوق صوت

ج) آزمایش مایع نافذ

د) آزمایش ذرات مغناطیسی

جزییات نحوه انجام آزمایش فوق در فصل 6 آیین نامه جوشکاری آمده است.

خم کاری

خم یا راست کردن قطعات در هنگام ساخت، باید به یکی از روش های ذکر شده در مقررات ملی ساختمان انجام شود. به طور کلی عملیات خم کاری باید به گونه ای انجام شود که تمرکز تنش های موضعی به حداقل ممکن کاهش یابد.

اعمال نیرو در دمای محیط

این روش در صورتی مجاز است که شعاع انحنای خم برابر یا بزرگتر از مقادیر زیر باشد:

ورق ها: 25 برابر ضخامت ورق

ناودانی ها و سپری ها: 25 برابر ارتفاع نیمرخ در صورتی که خم در صفحه جان نیمرخ قرار گیرد و یا 25 برابر عرض بال نیمرخ در صورتی که خم در صفحه بال نیمرخ قرار گیرد.

نبشی ها: 45 برابر عرض بالی از نیمرخ که در صفحه خم قرار می گیرد.

ضمناً روش کار باید به گونه ای باشد که فرورفتگی ها و یا تمرکز تنش های موضعی یا تغییر مقطع عضو به حداقل برسد.

اعمال نیرو و حرارت

این روش در صورتی مجاز است که دمای فلز بین 500 تا 650 درجه سانتی گراد حفظ شود.

پس از اتمام خم کاری، جوش هایی که در محدوده خم قرار گرفته اند باید برای کشف و اصلاح عیوب بطور چشمی بازرسی شوند. جوشهایی که قرار است مورد آزمایش غر مخرب واقع شوند، باید پس از انجام تمامی عملیات خم کاری، آزمایش شوند.

 

 

در شبکه های اجتماعی به ما بپیوندید